چارراه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چارراه . (اِ مرکب ) محل تقاطع دو راه . محلی که از چهار سمت آن راهی امتداد یافته است . محلی که دو راه یکدیگر را آنجا قطع کرده و هر یک بسمتی امتداد یافته است .
چارراه . (اِخ ) فرسخی بیشتر شمالی باشت است . (فارسنامه ٔ ناصری ص ٢٧١).
چارراه . (اِخ ) سه فرسخ مشرقی قلعه گل است . (فارسنامه ٔ ناصری ص ٢٧٤).