هکوک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هکوک . [ هََ ] (ع ص ) مرد شوخ بی باک شتاب زده . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
هکوک . [ هََ ک َوْ وَ ] (ع ص ) جای درشت سخت . ◄ جای آسان نرم . ◄ فربه . ◄ مرد شوخ چشم بی باک شتاب زده . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).