نحلت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نحلت . [ ن ِ ل َ ] (ع اِ) مذهب باطل . (غیاث اللغات ) : پوشیده نماند که عاقبت خداع و... مکیدت که از خبث دخلت و فساد نحلت متولد باشد مذموم است . (جهانگشای جوینی ). ◄ بخشش بی عوض . ◄ قرض حسن . ◄ (مص ) کابین زن دادن بی عوضی و بی طلبی . ◄ پیدا کردن . ◄ دعوی کردن . (غیاث اللغات ). به همه ٔ معانی رجوع به نحلة شود.