ملامت گوی

ملامت گوی . [ م َ م َ ] (نف مرکب ) ملامت گو : ملامت گوی بی حاصل ترنج از دست نشناسد در آن معرض که چون یوسف جمال از پرده بنمائی . سعدی . ملامت گوی عاشق را چه گوید مردم دانا که حال غرقه در دریا نداند خفته در ساحل . سعدی . ملامت گوی بی حاصل نداند درد سعدی را مگر وقتی که در کویی به رویی مبتلا ماند. سعدی . و رجوع به ملامت گو و ترکیب ملامت گفتن ذیل ملامت شود.