مطعم

(مَ عَ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- جای غذا خوردن.<BR>۲- خوراک، طعام. ج. مطاعم.<br>

(مَ عَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- جای غذا خوردن. ۲- خوراک، طعام. ج. مطاعم.

مطعم . [ م ُ طَع ْ ع ِ ] (ع ص ) شیری که گرفته باشد در مشک شیرینی و خوشبویی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ). شیری که در مشک مزه و خوشبویی گرفته باشد. (ناظم الاطباء) (از محیطالمحیط) (از اقرب الموارد) . ◄ شتر و ناقه با مغز استخوان و با پیه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از محیطالمحیط).

مطعم . [ م َ ع َ ] (ع مص ) خوردن . ◄ (اِ) طعام، خوراک . ج، مطاعم . (ناظم الاطباء). آنچه که خورند. (از اقرب الموارد) : سیری آز و نیاز خلق جهان را در کف رادش نهاده مطعم و مشرب . سوزنی (دیوان چ شاه حسینی ص ١٨). صوفئی از فقر چون در غم شود عین فقرش دایه و مطعم شود. مولوی . ◄ سفره خانه . مهمانخانه . موضعالطعم . (از اقرب الموارد) (از محیطالمحیط).

مطعم . [ م ِ ع َ ] (ع ص ) مرد نیک خورنده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).