مطعان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مطعان . [ م ِ ] (ع ص ) بسیار نیزه زننده بر دشمن یا عام است و طعن کننده . ج، مطاعین . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). نیزه دار. (دهار). نیزه زننده . ج، مطاعین . (مهذب الاسماء). نیزه زن . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).