مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | مقطعات | شماره ۶۴ - مدح

سرفرازا ز خدمت تا شدم دور بباشد دیدگانم هر زمان‌تر چنان گریم که بی‌معشوق عاشق چنان نالم که بی‌فرزند مادر وگر آتش زنی اندر دل من همان گیری که مغز از دود مجمر وگر پر زهر گردانی دهانم زبانم گویدت شکری چو شکر مرا در هیچ بزم و هیچ مجلس مرا در هیچ درج و هیچ دفتر نخواهد جز به نامت رفت خامه نخواهد جز به یادت گشت ساغر