محتاله
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ لِ) [ ع. ] (اِفا.)<BR>۱- زن حیله گر.<BR>۲- جاکش.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ لِ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- زن حیله گر. ۲- جاکش.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محتالة. [ م ُ ل َ ] (ع ص ) مؤنث محتال . زن حیله گر و مکاره . (غیاث ) (آنندراج ) : از ره مرو به عشوه ٔ دنیا که این عجوز مکاره می نشیند و محتاله میرود. حافظ.