لشکرشکنی

لشکرشکنی . [ ل َ ک َ ش ِ ک َ ] (حامص مرکب ) عمل لشکرشکن . شکستن لشکر. پراکندن آن : ای به لشکرشکنی بیشتر از صد رستم ای به هشیاردلی بیشتر از صد هوشنگ . فرخی . چون ترا ندهد از آن تا تو به لشکرشکنی سر به شمشیر دهی تن به تبر دیده به تیر. سوزنی . کارلشکرشکنی دارد و کشورگیری در چنین کار پسندیده چرا این تأخیر. سوزنی . صد رستمش ارچه در رکاب است لشکرشکنیش ازاین حساب است . نظامی .