قنسرین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قنسرین . [ ق ِن ْ ن َ ] (اِخ ) شهرستانی است به شام . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). این شهر در طول ٣٩ درجه و ٢٠ دقیقه و عرض ٣٥ درجه و ٢٠ دقیقه و ارتفاع ٧٨ درجه در اقلیم چهارم واقع است و صاحب زنج گوید: طول قنسرین ٣٣ درجه و عرض آن ٣٤١٣ درجه است . در کوهستان آن مشهد است که گویند قبر صالح پیغمبر است و در آن جاهای پای شتر (ناقه ٔ صالح ) نیز وجود دارد و درست آن است که قبر صالح در شیوه ٔ یمن است . قنسرین به دست ابوعبیده ٔ جراح به سال ١٧ ق . گشوده شد. رجوع به معجم البلدان شود.