عیب جوینده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیب جوینده . [ ع َ / ع ِ ی َ دَ / دِ ] (نف مرکب ) عیبجوی . عیبجو. که عیب مردمان جستجو کند تا آشکار سازد. رجوع به عیب جو و عیب جوی شود : چنان زی که از رشک نَبْوی به درد که عیب آورد عیب جوینده مرد. اسدی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیب جوینده . [ ع َ / ع ِ ی َ دَ / دِ ] (نف مرکب ) عیبجوی . عیبجو. که عیب مردمان جستجو کند تا آشکار سازد. رجوع به عیب جو و عیب جوی شود : چنان زی که از رشک نَبْوی به درد که عیب آورد عیب جوینده مرد. اسدی .