عیب جستن

عیب جستن . [ ع َ / ع ِ ج ُ ت َ ] (مص مرکب ) عیب جوئی کردن . عیب یافتن . نقص و گناه دیگران جستن : بگویش که عیب کسان را مجوی جز آنگه که برتابی از عیب روی . فردوسی . چنین داد پاسخ که بار نخست دل از عیب جستن ببایَدْت شست . فردوسی . تو عیب کسان هیچگونه مجوی که عیب آورد بر تو بر عیب جوی . فردوسی . ور بترسی زآنکه دیگر کس بجوید عیب تو چشمت از عیب کسان لختی بباید خوابنید. ناصرخسرو. فغان که نیست بجز عیب یکدگر جستن نصیب مردم عالم ز آشنائی هم . صائب . طفلیست خرد و راه خرد کرده است گم هر ناقصی که در طلب عیب جستن است . صائب .