عیب جویی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیب جویی . [ ع َ / ع ِ ] (حامص مرکب ) عمل عیبجو. ایراد عیب ها و خطاهای دیگران . (از ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ) : نه کم زآیینه ای در عیب جویی به آیینه رها کن سخت رویی . نظامی . ◄ تفحص معایب دیگران . (فرهنگ فارسی معین ). ◄ نکته گیری و نکته سنجی و خرده گیری . (از ناظم الاطباء) (از فرهنگ فارسی معین ).