عکا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عکا. [ ع ُ / ع ُ کَن ْ ] (ع اِ) ج ِ عُکوة. (اقرب الموارد). رجوع به عکوة شود.
عکا. [ ع َک ْ کا ] (اِخ ) شهری است به غربی فلسطین و ساحل شرقی بحرالروم . یونانیان آن را «پتولمایس » می نامیدند. شرحبیل آن را فتح کرد و معاویه آن را ترمیم نمود. ١٧٠٠٠ تن سکنه دارد. (از فرهنگ فارسی معین ). رجوع به عکة شود.