علی سهرندی

علی سهرندی . [ ع َ ی ِ س َ رَ ] (اِخ )از شعرای هند در نیمه ٔ دوم قرن ١١ و اوایل قرن ١٢ هَ . ق . وی در سهرند (یا سرهند) متولد شد و نزد شیخ محمد معصوم تلمذ کرد و تخلص «علی » را برگزید. سپس از مقربان سیف خان حاکم اﷲآباد گردید و پس از درگذشت وی از خواص ذوالفقار گشت و سرانجام به شاه جهان آباد آمد و در بیستم رمضان سال ١١٠٨ هَ . ق . در آنجا درگذشت ودر نزدیکی قبر نظام الدین دهلوی دفن گردید. و در هنگام مرگ تقریباً شصت ساله بود. نام او را برخی از تذکره نویسان «ناصرعلی » نوشته اند. او را دیوان شعری است که چند بار در بلاد مختلف هند بطبع رسیده است . (از الذریعه ٔ آقابزرگ طهرانی ج ٩ ص ٧٥٨ از کلمات الشعراء سرخوش ص ٩ و ٧٤ و تذکره ٔ سرو آزاد هندی ص ١٢٩ و آتشکده ٔ آذر ص ٣٤٩ و خزانه ٔ عامره ص ٣٢٨ و نتایج الافکار ص ٤٧٥).

علی سهرندی . [ ع َ ی ِ س َ رَ ] (اِخ ) ابن ناصرعلی سهرندی (یا سرهندی ) مشهور به عظیم . رجوع به علی عظیم شود.