علی سحیمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی سحیمی . [ ع َ ی ِ س ُ ح َ ] (اِخ ) ابن شیبان بن محرزبن عمروبن عبداﷲبن عمروبن عبدالعزیزبن سحیم حنفی سحیمی یمامی . مکنی به ابویحیی . وی یکی از اعضای وفد بنی حیفه بود که با پیغمبر (ص ) بیعت کردند. و او را احادیثی است که بخاری در «الادب المفرد» آورده است . (از الاصابه ٔ ابن حجر ج ٤ قسم اول ).
علی سحیمی . [ ع َ ی ِ س ُ ح َ ] (اِخ ) ابن طاق بن منذربن قیس بن عمربن عبداﷲبن عمربن عبدالعزی بن سحیم حنفی سحیمی یمامی . ابن حبان وی را از صحابه دانسته است . و ابوداود و ترمذی و نسائی حدیثی از وی روایت کرده اند. (از الاصابه ٔ ابن حجر ج ٤ قسم اول ).