عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۴۲۳

تنها نشین گوشه غمخانه خودیم گنج غمیم و در دل ویرانه خودیم لب‌تر نکرده‌ایم ز جام و سبوی کس جاوید مست جرعه و پیمانه خودیم با غم نشسته‌ایم به تدبیر عقل خویش ما آشنا به دشمن و بیگانه خودیم بس در گشوده‌ایم، چه دشمن، چه دوست را ما قفل بی‌گشاد در خانه خودیم شیرین نکرده‌ایم لب از گفت و گوی کس لب‌ها به زهر شسته افسانه خودیم گاهی فریب توبه و گاهی فساد زرق بازیچه طبیعت طفلانه خودیم غیرت روا نداشت که برقع برافکنیم تا جمله بنگرند که جانانه خودیم عرفی برو، تهیه افسون مکن که ما صید فریب دام خود و دانه خودیم