عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۳۳۸

بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند که نغمه نازک و اصحاب پنبه در گوشند شکست شیشه و در پا خلید و بی‌خبران هنوز میکده آشوب و عافیت کوشند اگر ز دیر برندت به طوف کعبه، مباد امید و یاس در این کوچه دوش بر دوش‌اند هزار شیشه تهی گشت و تنگ حوصله گان هنوز بی‌خبر از ته پیاله دوشند چه محنت آورد آن جمع را به ناله که تو به ریشه دلشان می‌خلی و خاموشند فغان ز عادت عرفی که تا تو دشمن جان رهش زدی، ز دلش دوستان فراموشند