عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۱۹۴

گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند ور حسن شوم روی تو دیدن نگذارند تا سر زده شادی به دلم، سوخته عشقت این سبزه ازین خاک دمیدن نگذارند این رسم قدیم است که در گلشن مقصود بر خاک بریزد گل و چیدن نگذارند گر شربت و گر زهر، به لب چون رسد این جام باید همه نوشید، چشیدن نگذارند از تربیت آب و هوا در چمن عشق نخلی که شود خشک، بریدن نگذارند ما معتکف کعبه نشینم که در وی بیهوده به هر کوچه دویدن نگذارند پیداست از آن حسن نظربازی عرفی کاین بلبل از آن باغ پریدن نگذارند