صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۷۵

جوش غیرت می‌زند خون حنای پای تو تا که بوسیده است گستاخانه جای پای تو؟ پنبه در گوش از صدای خنده گل می‌نهد گوش هر کس آشنا شد با صدای پای تو خوش نماید چون شراب لعل در جام بلور عاشقان را در نظر رنگ حنای پای تو گر چه باشد شمع کافوری به خوش ساقی علم پای طاوس است نسبت به صفای پای تو داغ دارد هاله مه را ز روشن دیدگی حلقه خلخال از نور و ضیای پای تو بس که در یک جا ز شوخی‌ها نمی‌گیری قرار ساده باشد وادی امکان ز جای پای تو خجلت روی زمین از تنگدستی می‌کشد نقد جان را گر کند صائب فدای پای تو