صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۷۶

بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو تیغ می‌لرزد چو برگ بید در پهلوی تو! نسخه حسن تو ز حرف مکرر ساده است پیچ و تاب خاص دارد چون کمر هر موی تو تخم قابل در زمین پاک، گوهر می‌شود دانه یاقوت می‌سازد عرق را روی تو از حیا روی تو گر بیرون نیاید از نقاب دور گردان را به مطلب می‌رساند بوی تو ناخن الماس می‌گردد به چشمش ماه عید دیده هر کس که افتاده است بر ابروی تو سیل بی‌زنهار چون گرداب می‌گردد گره بس که افتاده است دامنگیر خاک کوی تو طوق قمری سرو را گردید طوق بندگی تا به سیر گلشن آمد قامت دلجوی تو چون حنا کز رفتن هندوستان گردد سیاه خون دلها مشک شد در حلقه گیسوی تو می‌شمارد دیده صیاد، داغ لاله را بس که وحشت دارد از نظارگی آهوی تو می‌شود هر شعله‌اش انگشت زنهار دگر آتش سوزان اگر گردد طرف با خوی تو چون گهر هر چند پهلوی تو چرب افتاده است رنج بایک است رزق رشته از پهلوی تو شمعها سر در گریبان خموشی می‌کشند برفروزد از شراب آتشین چون روی تو آنقدرها مست و بی‌باکی که خون عاشقان می‌شود آب خمار نرگس جادوی تو من که نامحرم شمارم دیده آیینه را چون توانم بوالهوس را دید همزانوی تو؟ گل فتد در دیده‌اش از دیدن خورشید و ماه چشم صائب آشنا گردید تا با روی تو