صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۷۴

ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو فتنه آخر زمان ته جرعه صهبای تو نیست خالی یک سر موی تو از سودای تو پیش یکدیگر نظربازند سر تا پای تو در ته خاکستر قمری نهان گردیده‌اند سروها از انفعال قامت رعنای تو پرده‌های دیده‌اش پیراهن یوسف شود هر که یک شب را به روز آورد در سودای تو معنی روشن بود در لفظهای دلفریب در ته زنگار خط آیینه سیمای تو زود باشد اشک تلخش نقل محلفها شود هر که را افتد نظر بر لعل شکرخای تو در غبار خاطر مجنون حصاری گشته است دیده آهو ز شرم نرگس شهلای تو نازنین‌تر می‌شوی هر روز از روز دگر ناز چندانی که می‌ریزد ز سر تا پای تو برگریزان است در کوی تو ایام بهار بس که می‌ریزد دل از نظاره بالای تو زیر پای سرو افتاده است چون زنجیر آب نه فلک در پایه معراج استغنای تو چون غرور خسروان از گرد لشکر شد زیاد از غبار خط غرور حسن بی‌پروای تو حیرت رویت ثوابت می‌کند سیاره را چون عرق دل زود برمی دارد از سیمای تو؟ عاشقان را سختی ایام سنگ راه نیست چون شرر از سنگ می‌آید برون جویای تو می‌کشد در گوش سرو از طوق قمری حلقه‌ها در گلستانی که گردد جلوه گر بالای تو می‌شود صائب بساط جوهری روی زمین گر چنین گوهر به ساحل افکند دریای تو