صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۶۳

می‌کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو زخم را آغوش رغبت می‌کند شمشیر تو از جراحت روی گردن کی شود نخجیر تو؟ زخم را آغوش رغبت می‌کند شمشیر تو از دم تیغ تو هر زخم آیه رحمت بود از جراحت روی گردان کی شود نخجیر تو؟ رتبه حرف گلوسوز تو بیش از شکرست شیره جان بوده در طفلی همانا شیر تو آنچنانی کز جان روشن جسم می‌گردد لطیف می‌کند بال پری آیینه را تصویر تو شوخی حسن تو دارد برق را در پیچ و تاب چون تواند خون عاشق گشت دامنگیر تو؟ کیستم من در شمار آیم، که آهوی حرم چون هدف گردن کشد از اشتیاق تیر تو می‌زند بر کوچه دیوانگی بی‌اختیار هر که را افتد نظر بر زلف چون زنجیر تو گوهر از گرد یتیمی می‌شود کامل عیار شد غبار خط مشکین باعث تعمیر تو