صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۶۴

نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو از سبکروحی مگر بر خاک افتد تیر تو بر شکوهش گر چه تنگی می‌کند این نه رواق نیست خالی ذره‌ای از حسن عالمگیر تو هست در هر حلقه‌اش دام تماشایی دگر دل چسان آید برون از زلف چون زنجیر تو؟ غمزه‌ات گردید در ایام خط خونریزتر می‌کند زنگار کار زهر با شمشیر تو گر کند نقاش از بال سمندر خامه را می‌شود چون موی آتشدیده از تصویر تو شیشه دل چون پریزاد ترا گردد حریف؟ برنیاید کوه قاف از عهده تسخیر تو مانع از جولان نمی‌گردد شفق خورشید را خون عاشق چون تواند گشت دامنگیر تو؟ صائب از رخ گرد می‌شوید به آب زندگی می‌کند چون خضر هر کس سعی در تعمیر تو