صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۶۲

جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو سنگ کم را نیست وزنی در سر بازار تو ای خرام آب حیوان گرده رفتار تو رقص فانوس فلک از شعله دیدار تو از غبار خط سبزت چشم روشن می‌شود می‌برد زنگ از دل آیینه‌ها زنگار تو خط ز خال و چشمت از مژگان بود خونخوارتر آیه رحمت ندارد مصحف رخسار تو از شمار بی‌قراران تو آگه نیستم گل یکی از غنچه خسبان است در گلزار تو چشم خونخوارت به خون تلخکامان تشنه است شربت شیرین نمی‌گیرد به لب بیمار تو سایه بال هما را خط آزادی دهد بر سر هر کس که افتد سایه دیوار تو هر غمت سرمایه خوشحالی صد ساله است زعفرانی می‌کند خار و خس گلزار تو در فلاخن می‌گذارد شوق آخر کعبه را تا به کی بر دل گذارد دست بی‌دیدار تو؟ همچو داغ لاله گردد کعبه از خون شکار تیغ چون بیرون کند مژگان بی‌زنهار تو پنجه شاهین شمارد نقش بال خویش را کبک از بس دست و پا گم کرد از رفتار تو آسمان بیهوده سر در جیب فکرت بوده است چون تویی باید که سر بیرون برد از کار تو آنچنان بیار کن دل را که چون نوبت رسد خاک را بیداردل سازد دل بیدار تو از سویدای دل ماای فلک غافل مشو بر سر این نقطه جولان می‌کند پرگار تو سرو می‌ترسم که بال قمریان را بشکند سخت می‌پیچد به خود از غیرت رفتار تو کیست صائب تا نگردد محو در اول نگاه؟ شد دو عالم محو در آیینه رخسار تو