صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۶۱

می‌زند ناخن به دل خار سر دیوار تو چون تماشایی نظر بردارد از گلزار تو؟ دل نگردد چون خراب از جلوه مستانه‌ات؟ نقش پا رطل گران می‌گردد از رفتار تو هر که یک پهلو فتد، با او طرف گشتن خطاست برنمی آید کسی با تیغ بی‌زنهار تو چون دهم از شکوه دردسر ترا، کز نازکی گل گرانی می‌کند بر گوشه دستار تو می‌شود باریک سرو از رخنه دیوار باغ چون به سیر گلشن آید سرو خوش رفتار تو گر نباشد بر دلت مرگ پرستاران گران می‌توان مرد از برای نرگس بیمار تو مستی حسن ترا پیمانه‌ای در کار نیست دیدن آیینه باشد ساغر سرشار تو خنده گل در گلوی غنچه می‌گردد گره چون به شکرخنده آید لعل گوهربار تو از عرق‌تر می‌کند هر روز چندین پیرهن ماه کنعان از حجاب گرمی بازار تو سیر چون بیند ترا عاشق، که از لغزندگی دست و پا گم می‌کند نظاره از رخسار تو چون نسازد خانه تنگ صدف را سینه چاک؟ بحر تنگی می‌کند بر گوهر شهوار تو گر ز آب زندگی لب‌تر نسازد دور نیست هر که را دل زنده گردد صائب از گفتار تو