صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۶۰

می‌خورد خون فراغت تشنه آزار تو دست از دست مسیحا می‌کشد بیمار تو نیم جانی داشتم نزدیک لب آورده‌ام بر سر حرف است اگر شیرینی گفتار تو بر سر اقبال با هم گفتگوها کرده‌اند سایه بال هما با طره دستار تو سرو می‌ترسم که بال قمریان را بشکند سخت می‌پیچد به خود از غیرت رفتار تو صائب این طرز سخن را از کجا آورده‌ای؟ خنده بر گل می‌زند رنگینی اشعار تو