صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۰۱

گمراه شد ز غفلت من رهنمای من گردید میل چشم عصاکش عصای من پیدا نشد کسی که به فریاد من رسد در شیشه ماند باده مردآزمای من از دست خود بود چو سبو متکا مرا پهلوی خشک خویش بود بوریای من تا سر کشیده‌ام به گریبان بی‌خودی چون پای خم به گنج فرورفته پای من همصحبت خسیس کند نفس را خسیس پهلو تهی ز کاه کند کهربای من از بس گداخته است مرا داغ تشنگی موج سراب سلسله گردد به پای من هر بی‌جگر به من نتواند طرف شدن برخاستن بود ز سر جان لوای من آسوده‌تر ز دیده قربانیان شده است از ترک آرزو دل بی‌مدعای من چون آتش است در شب تاریک رهنما گم گشتگان بادیه را نقش پای من خاک مرا به اشک ندامت سرشته‌اند با چشم سازگار بود توتیای من صائب به غیر سیه پرجوش عشق نیست امروز ساغری که شود غم زدای من