صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۰۲

آرد به وجد سوختگان را نوای من مردافکن است باده مردآزمای من دلهای خامسوز چه داند که چون کباب خون می‌چکد ز ناله دردآشنای من در هر دلی که نیست در او کوه درد و غم صورت پذیر نیست که پیچید صدای من سیلی که پشت پای زند هر دو کون را خونابه‌ای است از دل بی‌مدعای من از گنج نامه پی به سر گنج می‌برند پیداست دلشکستگی از بوریای من چون صبحدم فروغ من از نور راستی است چشم ستاره محو شود در صفای من چشم دلم به خرمن دونان نمی‌پرد بر کهکشان بود نظر کهربای من صائب همان زمان جگرم ریش می‌شود خاری اگر شکسته شود زیر پای من