صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۴۰۰

در روز حشر سایه کوه گناه من گردید از آفتاب قیامت پناه من اندیشه از شکست ندارم که همچو موج افزوده می‌شود ز شکستن سپاه من گر ماه و آفتاب شود هر ستاره‌ای روشن نمی‌شود شب بخت سیاه من سوزد به ناتوانی من دل غنیم را دود از نهاد برق برآرد گیاه من نبود به ناز بالش مردم مرا نیاز کز دست خود بود چو سبو تکیه گاه من بر باد داد خرمن عمر من و هنوز ساکن نمی‌شود نفس عمر کاه من در چشمخانه بر در و دیوار می‌تند از دورباش ناز تو تار نگاه من کم نیست فیض گردش تسبیح من ز جام مخمور مست می‌رود از خانقاه من در وادیی که خلق نظر بسته می‌روند باریک‌تر ز موی میان است راه من هر چند می‌کشم می‌گلرنگ در لباس گل می‌کند چو غنچه ز طرف کلاه من در تنگنای سینه ازان خوی آتشین چون موی زنگیان شده پیچیده آه من چون شمع پیش پای نسیم اوفتاده‌ام دست حمایت که شود تا پناه من هر چند از حجاب ندارم زبان عذر صائب بس است خجلت من عذرخواه من