صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۳

بهار شد که ببندند در گلستان را شکوفه پنبه شود گوش باغبانان را هزار بار فزون شمع آسیا کرده است غبار خاطر من آفتاب تابان را حباب نیست، که از شرم لعل سیرابش عرق به جبهه نشسته است آب حیوان را ز ماهتاب بناگوش یار می‌آید که شیر مست کند ریگ این بیابان را صدف به کد یمین رزق خویش می‌گیرد عبث به جود ستایش کنند نیسان را چه ساده‌ام که به دست تهی طمع دارم که پر ز بوسه کنم چاه آن زنخدان را ز جرم عشق نهان داشتن پشیمانم نمک چشیده و دزدیده‌ام نمکدان را بهشت سرمه ازین خاک می‌برد صائب به مصر و شام چه نسبت بود صفاهان را؟