صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۲۹

ز نور شمع چه مقدار جا شود روشن؟ خوش آن چراغ کز او هر سرا شود روشن به گرد دیر و حرم دل به دست می‌گردیم چراغ مرده ما تا کجا شود روشن چه غم ز تیرگی خانه صدف دارد؟ دلی که همچو گهر از صفا شود روشن ز تندباد حوادث نمی‌شود خاموش دلی که از نفس گرم ما شود روشن چنان به سرعت ازین تیره خاکدان گذرم که شمع کشته‌ام از نقش پا شود روشن چنین که تیره شده است از غبار خاطر من مگر به صبح قیامت هوا شود روشن غبار حادثه از یکدگر نمی‌گسلد چگونه آینه سینه‌ها شود روشن؟ مگر ز پرتو اقبال ذره پرور عشق چراغ صائب بی‌دست و پا شود روشن