صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۲۸

چنان که سرمه سواد نظر کند روشن مرا نظاره خط چشم‌تر کند روشن به نور عقل نبردیم ره ز خود بیرون مگر که عشق چراغ دگر کند روشن تأمل آینه پرداز فکر ناصاف است که آب خود ز ستادن گهر کند روشن به هیچ وجه نگردد خموش، هر که چو لعل چراغ خویش به خون جگر کند روشن اگر چه آینه را آب می‌کند تاریک دل سیاه مرا چشم‌تر کند روشن چو آفتاب نمیرد چراغ زنده دلی که شمع خویش به آه سحر کند روشن ز صدهزار پسر همچو ماه مصر یکی چنان شود که چراغ پدر کن روشن حریف پرتو منت نمی‌شود صائب ز آه خانه خود را مگر کند روشن