صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۳۰

مرا ز لاله چراغ نظر شود روشن ز قرب سوخته جانان شرر شود روشن چو آتش جگر لعل، بی‌زوال بود چراغ هر که به خون جگر شود روشن ز بس گرفته ز نادیدنی شده است دلم ز زنگ، آینه‌ام بیشتر شود روشن ز حرف سرد دل ما چو غنچه بگشاید چراغ ما به نسیم سحر شود روشن دلی که تیره ز اوضاع روزگار شده است در آفتاب قیامت مگر شود روشن به گرمخونی من خسته‌ای ندارد عشق چو شمع از رگ من نیشتر شود روشن گره ز کار دل من شود به آبله باز چنان که چشم صدف از گهر شود روشن نکرد گرمی پرواز بی‌پر و بالم کجا ز شمع مرا بال و پر شود روشن؟ درین محیط عنان را کشیده دار چو موج که از استادگی آب گهر شود روشن چراغ هر که ز دلهای گرم افروزد ز آستین صبا بیشتر شود روشن ز رشک حسن گلوسوز یار نیست بعید چو شمع سبز اگر نیشکر شود روشن ز عمر قسمت ما نیست جز زمان وداع چو آن چراغ که وقت سحر شود روشن نرفت تیرگی از دل به سعی ما صائب مگر ز پرتو اهل نظر شود روشن