صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۲

احاطه کرد خط آن آفتاب تابان را گرفت خیل پری در میان سلیمان را شکار هاله بود ماه و آن خط مشکین به دام هاله کشید آفتاب تابان را تن لطیف ترا عطر، خار پیرهن است به بوی گل مگشا چاک آن گریبان را مشو ز حال دل‌ای یار تازه خط غافل که نیست جز دل ما شمعی این شبستان را به حکمت از لب خود مهر خامشی بردار به دست دیو مده خاتم سلیمان را ز جان درین تن خاکی مجوی جوش نشاط که در تنور، نفس سوخته است طوفان را به ما حرارت دوزخ چه می‌تواند کرد؟ اگر ز ما نستانند چشم گریان را ز حال راهروان غافلم، همین دانم که هست توشه ز دل خضر این بیابان را ز دود آه، لب تازه خط او صائب سیاه خانه نشین کرد آب حیوان را