صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۱۹

گرفتم این که نظر باز می‌توان کردن به بال چشم چه پرواز می‌توان کردن؟ کلاه گوشه همت اگر بلند افتد به مطلب دو جهان ناز می‌توان کردن کباب آتش رخسار اگر نسازی، دل سپند شعله آواز می‌توان کردن اگر چه سینه من چاک چاک چون قفس است خزینه گهر راز می‌توان کردن ز موج باده اگر ناخنی به دست افتد چه عقده‌ها که ز دل باز می‌توان کردن هنوز از کف خاکستر فسرده من هزار آینه پرداز می‌توان کردن به بال و پر نشود راه عشق اگر کوتاه ز دل تهیه پرواز می‌توان کردن ز سوز عشق زبان را اگر نصیبی هست چو شمع در دهن گاز می‌توان کردن تمام درد و سراپای زخم ناسوریم به روی ما در دل باز می‌توان کردن شکار ما به توجه اگر نخواهی کرد به ناوک غلط انداز می‌توان کردن نمانده از شب آن زلف اگر چه پاسی پیش هنوز درد دل آغاز می‌توان کردن ز اهل عشق پسندیده نیست بی‌رحمی وگرنه خون به دل ناز می‌توان کردن علاج سینه مجروح خویش را صائب ز سیر سینه شهباز می‌توان کردن