صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۱۸

ز دور تا بتوان سیر گلستان کردن به شاخ گل ز ادب نیست آشیان کردن چو بوی گل ز در بسته می‌رسد به مشام چه لازم است تملق به باغبان کردن؟ دل تو نرم به افسون ما کجا گردد؟ که خط ترا نتوانست مهربان کردن نهان چگونه کنم عشق را، که ممکن نیست به پنبه آتش سوزنده را نهان کردن ز عارفان نظربسته از جهان، آید به چشم بسته نگهبانی جهان کردن ز روزگار جوانی تو دلپذیرتری ترا چگونه فراموش می‌توان کردن؟ دلی است نرم مرا چون طلای دست افشار چرا به سنگ محک باید امتحان کردن؟ ز شوق مرحله پیمای عشق می‌آید چو کبک کوه گرانسنگ را روان کردن به کیمیای اثر می‌توان درین عالم دو روزه هستی خود عمر جاودان کردن به خون مرده بود نیشتر زدن صائب به بی‌غمان، سخن عشق را بیان کردن