صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۳۲۰

ز عشق صبر تمنا نمی‌توان کردن قرار در دل دریا نمی‌توان کردن ز صدق شد دهن صبح پر ز خون شفق به حرف راست دهن وا نمی‌توان کردن به سنگ خاره عبث تیشه می‌زند فرهاد به زور در دل کس جا نمی‌توان کردن مرا ز آینه روی یار چون طوطی به حرف و صوت دل آسا نمی‌توان کردن چه گل توان ز رخ یار با حیا چیدن؟ به چشم بسته تماشا نمی‌توان کردن متاب روی ز اهل سخن که طوطی را ز پشت آینه گویا نمی‌توان کردن میسرست جلا تا به سرمه عبرت نظر سیه به تماشا نمی‌توان کردن ز آسمان و زمین هست تا اثر بر جا ز دود و گرد نظر وا نمی‌توان کردن بساز با غم جانان که ترک وصل گهر به تلخرویی دریا نمی‌توان کردن دل دو نیم به دست آر چون قلم صائب که قطع راه به یک پا نمی‌توان کردن