صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۵۲

نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرون ازین داغم که می‌آرد ز شغل بندگی بیرون چنین کز قطع راه زندگانی مانده گردیدم مگر خواب اجل آرد مرا از ماندگی بیرون تهیدستی است بر اهل کرم از کوه سنگین‌تر نیارد از گرانی ابر را بارندگی بیرون کند همصحبت بد در نظرها خوار نیکان را پر طاوس را پا آرد از زیبندگی بیرون تواضع می‌فزاید رتبه ارباب دولت را ز غلطانی نیاید گوهر از ارزندگی بیرون ز پیری می‌کشد از ظلم دست خویش هم ظالم خمیدن تیغ را آرد گر از برندگی بیرون برآورد آن که از دوزخ من آلوده دامان را مراای کاش می‌آورد از شرمندگی بیرون رگ گردن فزود از طوق قمری سرو را صائب ز رعنایی نیارد سرکشان را بندگی بیرون