صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۵۳

اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهن تن سیمین جانان می‌شود روشن ز پیراهن ترحم می‌کند بر دیده نظارگی، ورنه گرانی می‌کشد آن سرو سیمین تن ز پیراهن قیامت می‌کند در بی‌قراری جذبه عاشق وگرنه چون جدا شد بوی پیراهن ز پیراهن؟ به استعداد، نور از عالم بالا شود نازل نیابد روشنایی دیده سوزن ز پیراهن ز نومیدی گشایش جو، که چشم پیر کنعانی ز پیراهن غبار آورد و شد روشن ز پیراهن نبرد از دل می‌گلرنگ زنگ لاله را صائب که نتوان داغ مادرزاد را شستن ز پیراهن