صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۵۱

شنیدم دختر رز را ز محفل کرده‌ای بیرون به جان خود بگو جانا که از دل کرده‌ای بیرون؟ اگر در پرده فانوس، اگر در غنچه می‌بینم تو از شوخی سری از جیب محمل کرده‌ای بیرون همیشه مردم چشم من از خون جگر پوشد لباسی را که پنداری ز بسمل کرده‌ای بیرون دم عیسی به استقبال روحت جان فشان آید گر از خود جامه آلوده گل کرده‌ای بیرون نرفتی نعره واری راه و خرسندی چنان صائب که پنداری سر از انجام منزل کرده‌ای بیرون