صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۴۹

ز ابر آن روز آید روشنی بخش جهان بیرون که آید از نقاب شرم روی دلستان بیرون ز جیب غنچه بیرون آورد گل دست گستاخی چو از گلشن رود آن شاخ گل دامن کشان بیرون اگر از دورباش بوستان پیرا نیندیشد سر از یک طوق با قمری کند سرو روان بیرون سخن کش خامه حرف آفرین را می‌کند گویا به پای خود نیاید هیچ مغز از استخوان بیرون ره باریک سوزن رشته‌ها را بی‌گره سازد سخن سنجیده می‌آید ازان تنگ دهان بیرون مجو با قامت خم لنگر از عمر سبک جولان که استادن ندارد تیر چون رفت از کمان بیرون مرا بگذار خامش گر ز حرف راست می‌رنجی که شمع راست را می‌آید آتش از دهان بیرون ز روی شرمگینان بلبل حیران چه گل چیند؟ که با دست تهی گلچین رود زین گلستان بیرون سبکروحان نمی‌سازند صائب با گرانباران که می‌آید نسیم پیرهن از کاروان بیرون