صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۴۸

منه زنهارای غافل ز حد خود قدم بیرون که ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون چه کشتی‌ها که از آب گهر می‌گشت طوفانی عقیق آبدار او اگر می‌داد نم بیرون تو چون در جلوه آیی از که می‌آید عنانداری؟ که دنبال تو از بتخانه می‌آید صنم بیرون مجو از بی‌زبانان محبت ناله پردازی که اینجا بی‌صریر از خامه می‌آید رقم بیرون زمین چون آسمان در دیده‌ها می‌بود زنگاری اگر می‌داد چون آیینه دلها زنگ غم بیرون ندارد دانه‌ای جز خوردن دل دام صحبت‌ها منه تا ممکن است از گوشه عزلت قدم بیرون مشو غافل ز آه عجز با هر کس طرف باشی که باشد فتح ازان جانب که آید این علم بیرون دل صد چاک را از آه چون مانع توانم شد؟ که می‌آید به قدر شق سیاهی از قلم بیرون میسر نیست تاب از زلف بردن لاله رویان را کجا از موی آتش دیده آید پیچ و خم بیرون؟ کدامین بی‌خبر زد بر دل مجروح من خود را؟ که می‌آیدنفس از سینه چون تیغ دودم بیرون سبکدستی که شوید گرد غم از دل نمی‌یابم مگر تاک آورد از آستین دست کرم بیرون نگردد راست هر پشتی که از منت دو تا گردد نبرد از ماه نو صائب نشاط عید خم بیرون