صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۴۷

ز بزم وصل ذوق انتظارم می‌کشد بیرون ز پای گل به صحرا خارخارم می‌کشد بیرون ز عشق آهنین دل در کدامین پرده بگریزم؟ که گر در سنگ باشم چون شرارم می‌کشد بیرون ز فکر حسن عالمگیر او پیوسته در وصلم که دیگر زین محیط بیکنارم می‌کشد بیرون؟ نپیمایم چرا با چشم راه قدردانی را؟ که با مژگان ز پای سعی، خارم می‌کشد بیرون مرا در پرده شرم و حیا ساقی چنان دارد که گر در باده افتم، هوشیارم می‌کشد بیرون هزاران ساله راه از خودپرستی دور گردیدم همان از خود کمند زلف یارم می‌کشد بیرون چه افتاده است از بزم وصال خود شود مانع؟ سبکدستی که خشک از جویبارم می‌کشد بیرون مرا هر کس که بیرون می‌کشد از گوشه خلوت ستمکاری است کز آغوش یارم می‌کشد بیرون نخواهد دانه من ماند در زیر زمین صائب ز مغز خاک آخر نوبهارم می‌کشد بیرون