صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۵

کجا به دام کشد سایه نهال مرا شکوفه خنده شیرست از ملال مرا فروغ گوهر من از نژاد خورشیدست به خیرگی نتوان کرد پایمال مرا چنین که لقمه غم در گلوی من گره است می‌حرام بود روزی حلال مرا چسان به خنده گشایم دهن، که همچون برق لب شکفته بود مشرق زوال مرا پی شکست من‌ای سنگ، پر بهم مرسان که می‌کند تپش دل شکسته بال مرا فریب عشوه دنیا نمی‌خورم صائب نظر به حسن مآل است نه به مال مرا