صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۴۳

اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه من بپوشد چشمه خورشید را گرد گناه من ز تسخیر نگاه سرکش او عاجزم، ورنه عنان برق را در دست می‌پیچد گیاه من به این شوقی که من در کعبه مقصود رو دارم دلی از سنگ می‌باید که گردد سنگ راه من نمی‌دانم که در خاطر گذر دارد، همین دانم که بوی سنبل فردوس می‌آید ز آه من من لرزنده جان را نشأه می‌زنده دل دارد من آن شمعم که دست تاک می‌گردد پناه من فغان بی‌اثر در سینه عاشق نمی‌باشد چو مژگان تو باشد تیر یک ترکش سپاه من اگر فردا به این سامان عصیان رو به حشر آرم ترازو را به فریاد آورد بار گناه من چو مژگان می‌دهم در چشم خود جا خصم عاجز را بلند اقبال آن خاری که می‌روید ز راه من به هر کس دل گواهی می‌دهد، دل می‌دهم صائب شهادت را به زر نتوان خریدن از گواه من