صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۴۲

ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه من ز شوخی می‌کند چون زلف خود بازی به آه من به استغنا دل از عاشق ستاند کم نگاه من به شمشیر تغافل ملک گیرد پادشاه من خدا زین برق عالمسوز جانان را نگه دارد! که مژگان می‌شود انگشت زنهار از نگاه من نمی‌داند خس و خاشاک بال شعله می‌گردد رقیب از ساده لوحی خار می‌ریزد به راه من غرور یار از اظهار عجز من یکی صد شد به کار مدعی آمد درین دعوی گواه من پریشان کرد خط یار اوراق حواسم را که را گویم که از گردی پریشان شد سپاه من؟ محبت جمع با تن پروری صائب نمی‌گردد وگرنه می‌شود هر سایه خاری پناه من