صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۴۴

به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای من قفس پر گل شود از بلبل رنگین نوای من گران خیزند همراهان بی‌پروای من، ورنه ره خوابیده را بیدار می‌سازد درای من نیم بی‌مایه تا بر سود باشد از سفر چشمم مرا این بس که خاری نشکند در زیر پای من به استغنا توان خو در جگر کردن بخیلان را فلک را داغ دارد خاطر بی‌مدعای من ندارد عالم تجرید چون من خانه پردازی نمی‌گردد غبارآلود سیلاب از سرای من مرا می‌زیبد از اهل قناعت لاف بی‌برگی که از پهلوی خشک خویش باشد بوریای من ز برق تیشه من کوه آهن آب می‌گردد چه باشد بیستون در پنجه زورآزمای من؟ چنان کز جنبش افزاید گرانی مهد طفلان را به لنگر شد ز طوفان کشتی بی‌ناخدای من چنان صائب فشاندم آستین بر خواهش دنیا که همت از در دلها نمی‌خواهد گدای من