صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۴

کنند تازه خطان مشکسود داغ مرا شراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا چو لاله در چمن از کاسه سرنگونی‌ها تهی ز باده ندیده است کس ایاغ مرا ز خرج، دخل کریمان یکی هزار شود در گشاده، در بسته است باغ مرا ستاره سوخته از سوختن نیندیشد حذر ز سوده الماس نیست داغ مرا ز آفتاب بود روشناییم چون لعل چسان خموش توان ساختن چراغ مرا؟ بهار تازه کند داغ تخم سوخته را ز باده‌تر نتوان ساختن دماغ مرا مرا کسی که به سیر بهشت می‌خواند ندیده است مگر گوشه فراغ مرا؟ به شور حشر مرا نیست حاجتی صائب چنین که عشق نمکسود ساخت داغ مرا