صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۴۰

نه امروزست گرم از داغ سودای تو نان من نمک پرورده عشق است مغز استخوان من زمین تنگ میدان نیست جای گرم جولانان وگرنه توسن گردون بود در زیر ران من به کوری خرج شد اشکی که پروردم به خون دل گلویی‌تر نشد چون شمع از آب روان من برآمد بس که بی‌حاصل نهال من، عجب دارم که سر بالا کند چون بید مجنون باغبان من ز خواهش‌های الوان در ره سیل خطر بودم دل بی‌مدعا زین سیل شد دارالامان من تواضع با فرودستان بود خوش از زبردستان وگرنه دور باش از زور خود دارد کمان من گرفتم گوشه بر امید گمنامی، ندانستم که کوه قاف چون عنقا شود سنگ نشان من گرانجانی نباشد پیشه من با خریداران به سیم قلب یوسف می‌خرند از کاروان من ز هزل و هجو دادم تو به صائب شوخ طبعان را دهان عالمی شد چون صدف پاک از دهان من